Van 10 t/m 17 september begaf Frederieke zich op de hoogte berg van Europa; de Mont Blanc (4810m).

Met de onderneming wilde ze zoveel mogelijk geld inzamelen voor meisjes in Mali.

"Zonder ‘bloed, zweet en tranen’ zal geen top behaald worden. Maar dat is dan ook de boodschap; in het leven moet je als meisje in Mali keihard je best doen om een doel te bereiken. Voor veel meisjes is het doel overleven. Een week afzien staat niet in verhouding tot de dagelijkse uitdagingen die meisjes in ontwikkelingslanden aangaan. Het is een symbolisch gebaar waarmee we de problematiek extra onder de aandacht brengen."

"Life is a climb"

De 32-jarige Frederieke uit Rotterdam Blijdorp werkt in het dagelijks leven voor Accor Services Nederland, waar ze verantwoordelijk is voor de communicatie- en marketingactiviteiten. In de avonduren geeft ze groepslessen op de sportschool in BodyPump, BodyBalance, RPM/Spinning en Personal Training.

Over zichzelf zegt ze: "Ik ben een dame die fysieke en mentale uitdagingen niet uit de weg gaat. Elke jaar zoek in een nieuwe uitdaging! Zonder doelen haal je het maximale niet uit je leven. Ik wil alles uit het leven halen. Ik wil het beleven, voelen, proeven en ervaren. Ik wil mijzelf niet de vraag stellen "Wat als?" Nee, je moet het gewoon doen! Mijn levensmotto is: 'Life’s a climb, the view is great and wondering what’s at the top!'

Uitdaging voor 2009

Het idee van de damesexpeditie ontstond tijdens een andere expeditie. Frederieke: "Wilco en enkele dames die hier aan deelnamen spraken over een damesexpeditie. In 2009 werd er werk van gemaakt. Geïnteresseerde dames konden zich inschrijven voor de Mont Blanc expeditie. Op 13 mei 2009 kwamen alle dames samen in Nieuwegein."

� "Mirjam Janssen, een vriendin van mij, belde me op een avond. Ze was in gesprek met iemand die deel zou nemen aan de expeditie. Ze vertelde dat ze nog dames zochten. Mirjam wist dat altijd in ben voor uitdagingen. Ik zei meteen 'ja'. Pas de volgende dag belde ik Mirjam om te vragen om welke berg het eigenlijk ging, zij antwoorde enthousiast:” DE MONT BLANC!”. Yes dacht ik, dit is mijn uitdaging voor 2009!"

Fysieke voorbereiding

Alle dames van het team moesten vervolgens een sportmedische vragenlijst invullen. Hierin stonden vragen die betrekking hadden op werk, sport en gezondheid. Op basis daarvan werd een advies gegeven, waarin duidelijk werd hoe de dames zich individueel konden voorbereiden.

Teambuilding

� Naast fysieke training besteedden de dames veel aandacht aan teambuilding. "Dames die elkaar niet kennen en zich samen voor een goed doel zich inzetten, gaat dat wel goed? In duo´s moesten we� activiteiten georganiseren om elkaar beter te leren kennen. De activiteiten varieerden van diverse hardloopevenementen, een nachtstrandwandeling, mountainbiken door de bossen, een weekend in de Ardennen tot een gezellig etentje bij één van de meiden. Wij hebben elkaar in korte tijd behoorlijk goed leren kennen."

Wilco van Rooijen

De dames werden bijgestaan door de bekende expeditieleider Wilco van Rooijen. "Een man met passie", aldus Frederieke. "Het is leuk zijn verhalen te horen en te zien hoe groot zijn kennis is. Het intrigeerde mij." In een korte maar intensieve tijd hebben de dames de basisprincipen van het berg- en gletsjerbeklimmen in de moeten leren. "Dat we les kregen van niet de minste moge duidelijk zijn", aldus de Rotterdamse.

Slecht weer

Ondanks alle voorbereidingen wisten de dames de top van de 4820 meter hoge Mont Blanc niet te bereiken. Frederieke: "Toen wij bij de voorlaatste hut aankwamen zagen de weersvoorspellingen er niet goed uit; er was een föhnwind voorspeld. Na de volgende klim was het weer inderdaad verslechterd. Bovendien zouden de weercondities nog slechter worden."

"We moesten een gezamenlijk besluit nemen. De meerderheid wilde de gok wagen. We aten iets om op krachten te komen. Vervolgens pakten we ons als mummies in. Het sneeuwde verschrikkelijk en de wind gierde om de hut. Maar ik had er wel zin in! Dit waren weersomstandigheden waarover ik al vele malen had gefantaseerd."

100km/u

� "We waren gezekerd met touwen. We hadden dik een uur tot aan onze knieën in de sneeuw gelopen. Bij elke stap deed je er drie achteruit. We kwamen een groep tegen die was omgekeerd. Ze vertelden onze gidsen dat de wind op de graad snelheden had van 90 a 100km/u. Desonanks wilden onze gidsen de tocht vervolgen. Het gaf ons hoop."

"Het zicht werd slechter, alles om ons heen was wit. Communiceren met de groep was bijna onmogelijk door de gure harde wind. Ik zat net in een lekkere cadans toen we plotseling stil stonden. De gidsen wilden niet meer verder."

"Onze veiligheid op de route boven de 4.300 meter is niet meer garanderd dus het was 'basta cosi'. Ik kon het niet geloven. De top was binnen handbereik. De echte uitdaging en het afzien was pas net begonnen."

Omdraaien geen optie

"Omdraaien was voor mij geen optie! Hoe extreem de weersomstandigheden ook zijn, ik geef nooit op. Maar de gidsen waren standvastig. Ik kon er niets tegen doen. We moesten terug. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo gebaald."

� "Terug in de hut was de vermoeidheid en teleurstelling op ieders gezicht te lezen. Ik herinner me dat we soep kregen. Ik proefte niets, was met mijn gedachten nog op 4300 meter. Het duurde een lange tijd, voordat ik het kon accepteren."

Volgende damesexpeditie

Of er een volgende damesexpeditie komt is nog onbekend. Frederieke: "Er zijn nog geen definitieve plannen. Ik ben wel van plan om met Mirjam, Linda en wellicht een aantal anderen de Tour du Mont Blanc te gaan doen. Dit is een bergtrektocht rond de hoogste bergtoppen van Europa. We gaan naar Frankrijk, Italië en Zwitserland en doen natuurlijk ook de Mont Blanc aan."

�

(c) Shesports.nl

�

�