Hoe was het voor jou om je topsportcarrière te beëindigen?

"Ik had al zo'n drie jaar van tevoren besloten dat ik na de Spelen van Sydney zou stoppen. Ik was er op voorbereid. Ik had er vijftien jaar op het hoogste niveau op zitten en wilde verder met mijn maatschappelijke carriere.

Mijn afscheid was tijdens de Olympische Spelen van 2000 in sydney. Hier wilde ik nog een keer alles eruit halen wat erin zat. Negen weken van tevoren scheurde ik de binnenband van mijn knie af, waardoor ik zes weken niet op de mat heb gestaan.

Uiteindelijk heb ik de spelen wel gered, maar miste ik wedstrijdritme en werd in de tweede ronde uitgeschakeld. Dit was een onbevredigend einde van mijn carriere, een enorme anticlimax, een carriere die als een kaarsje langzaam uitging."

Hoe heb je je topsportcarrière en studie weten te combineren?

"Ik ben altijd vrij gedisciplineerd geweest en kon gelukkig makkelijk leren. Het was dan ook vanzelfsprekend dat ik zou gaan studeren. Het was uiteindelijk goed te combineren, alleen tijdens mijn co-schappen heb ik het judo gedurende een aantal maanden op een lager pitje gezet."

Hoe bevalt het om een eigen praktijk te hebben als sportarts?

"Mijn werk als sportarts bevalt zeer goed, zeker in combinatie met het ondernemerschap. Toen de gelegenheid zich voordeed om voor mijzelf te beginnen heb ik deze met twee handen aangegrepen. Wat ik met name prettig vind is dat ik zelf beslissingen kan nemen, en de vaart er in kan houden. Als ik vandaag iets beslis gebeurt het morgen. In veel zorginstelling verloopt dit proces een stuk trager."

Maak je veel gebruik van je eigen ervaringen met topsport bij je werk als (top)sportarts?

"Ik zie in mijn huidige werk veel overeenkomsten met mijn topsportcarriere. Als topsporter was ik bezig met mijn eigen project, en dat is nu in mijn sportmedisch adviescentrum ook het geval.

Wel heb ik in mijn werk als sportarts veel meer een ondersteunende rol dan als sporter, en werk ik meer in teamverband. Door mijn achtergrond weet ik hoe het is om als sporter geblesseerd te raken, en ik merk ook dat sporters daarom vaak bij voorbaat vertrouwen in mij hebben."

Ben je nog actief in het judo?

"Ik judo niet meer. Ik heb een tijd een aantal talentvolle judoka's begeleid, maar dat was niet te combineren met mijn werk en moederschap. Al moet ik zeggen dat het nog regelmatig kriebelt. Ik ben nu vooral veel aan het fiesten en hardlopen. In 2007 heb ik een marathon gelopen en de afgelopen jaren heb ik veel gefietst. Ik heb onder andere meegedaan aan de alpe d'huZes, Mont Ventoux CHallenge en Stelvio Challenge."

Wat vind je van het huidige judo in Nederland?

"Ik denk dat de Nederlandse judoka's goed meedraaien op het mondiale niveau. Ook bij de jongere generaties komen aardig wat talenten boven drijven. Helaas staat de concurrentie ook niet stil. Met name Japan, het land waar judo vandaan komt, is na een minder periode weer enorm sterk.

Ik denk dat het met name bij de jeugd belangrijk is om in het judo zelf te blijven investeren en niet te jong te willen presteren, omdat dit ten koste gaat van de ontwikkeling tot een complete sporter."

Hoe kijk je aan tegen het Olympisch Plan 2028?

"Ik denk dat wij onszelf als klein landje niet moeten onderschatten. Wij horen op veel gebieden tot de top van de wereld en kunnen zeker de Olympische Spelen organiseren. We moeten er alleen zelf ook in geloven.

Het Olympisch Plan 2028 zie ik als een katalysator om de sportinfrastructuur op een hoger plan te brengen en sport een belangrijker onderdeel van de samenleving te maken."

Wie zou jou moeten opvolgen in deze rubriek?

"Ik zou het leuk vinden om te horen hoe het met Bettine Vriesekoop is."

(c) Shesports.nl

Lees ook:

Hoe is het met Madelon Baans?