Rebecca komt vrijdag alvast logeren. We bespreken het 'what if'-scenario? Stel dat we geselecteerd worden.. hoe moet het dan met Shesports.nl en met Rebecca's politieke ambities? En gaan we 'onze sport  ultimate frisbee niet enorm missen? Kunnen we deze zomer het EK nog wel spelen?

We besluiten er niet teveel over na te denken. Eerst maar eens kijken of het leuk is.

In cognito

Als ik 's ochtend de trap afloop zie ik dat Rebecca ook een blauwe short en precies hetzelfde shirt heeft aangetrokken. Van alle sportshirts die we hebben kiezen we allebei voor een shirt van een frisbeeteam uit Nieuw Zeeland, waar een vriendin van ons voor heeft gespeeld. Voor allebei ons lucky shirt! Leuk toeval, maar ik besluit toch maar even snel een ander T-shirts aan te trekken.

We worden ontvangen in het nationaal trainingscentrum in Amsterdam. 'Waar zijn we aan begonnen?', vragen we ons af. Al giechelend schuiven we aan bij de andere kandidaten. We maken kennis met een waterpoloster en haar moeder. Ze speelt op topniveau en vertelt dat ze vandaag liever niet met de pers in aanraking komt. Haar club en teamgenoten weten niet dat ze meedoet.

Allerlei sporten

Na een kort welkomstwoord van een bestuurslid van de NRB begint de testdag. Rebecca en ik zijn –geheel toevallig- beiden in groep 1 ingedeeld. Na een korte warming-up maken we kennis met onze ‘tegenstandsters’. De meiden zijn afkomstig uit allerlei sporten: hockey, atletiek, waterpolo, bastketball en ook rugby. Veel meiden sporten op hoog niveau en het is dan ook al snel duidelijk dat de voorselectie enkel fitte, sterke, sportieve en atletische mensen heeft opgeleverd!

40 meter sprint

De test wordt gehouden op één van de rugbyvelden, die door de aanhoudende droogte behoorlijk hard geworden is. Vanuit stand moeten we zo snel mogelijk 40 meter afleggen. Iedereen krijgt twee pogingen. Zo hard als ik kan en met luide aanmoediging van Rebecca én de andere meiden loop ik in 6.19s naar de overkant. Niet slecht! De tweede tijd van ons groepje, na de atletiekdame.

Springen

We moeten nu behoorlijk lang wachten, totdat we mogen verspringen uit stand. Met mijn kleine pootjes geef ik alles wat ik in me heb: bijna 2,20m, da’s toch bijna 60 centimeter over mijn eigen lengte heen. Ook niet verkeerd! Bij de tweede poging bezeer ik mijn knie, maar gelukkig valt het mee. Ik kan door naar de volgende test.

Met een gek apparaatje om ons middel springen we zo hoog als we kunnen met gestrekte benen. Eitje voor een frisbeespeelster, denk ik. Maar het gaat niet zo goed, ik heb de techniek niet door en eindig met een lage score. Geef mij maar een aanloop!

Eindelijk rugbyen

Vervolgens mogen we dan eindelijk gaan rugbyen. Ik ben inmiddels erg benieuwd geraakt naar het spelletje! We doen drie korte oefeningen, maar dan is de rugbysessie na minder dan tien minuten alweer voorbij. Ik vind het heel jammer en vooral ook raar; hoe kunnen wij nu weten of dit de sport is die wij de komende vijf jaar fulltime willen gaan beoefenen?

Waar ik me ook over verbaas is dat we geen enkele aanwijzing krijgen tijdens de oefeningen. Hoe kun je dan zien of iemand talent heeft of snel leert? De groep bestaat immers ook uit rugbysters bij en meiden bij die op de ALO vaak rugby spelen. Ik heb het gevoel dat ik niet heb kunnen laten zien wat ik kan.

Deze speeddate was nét iets te kort om al te kunnen spreken van wederzijdse aantrekkingskracht...

Shuttle run test

Tot slot staat de shuttle run test met alle deelneemsters van de testdag op het programma. Ik weet dat ik een goede loopster ben, maar ik ben geen uitblinker. Mijn probleem is vaak dat ik geen zin meer heb tijdens het lopen en afhaak. Ik vind het moeilijk om alles te geven als er geen spelelement is.

Daarom neem ik me voor om bij de laatste vijf lopers te horen. Ondanks de wind gaat het lopen lekker, ik zie steeds meer meiden uitvallen en opeens denk ik: ‘nu is het genoeg geweest’. Ik kan niet precies zien hoeveel er nog over zijn, maar voor mijn gevoel heb ik mijn doel gehaald. Achteraf blijkt dat er nog vijd andere meiden over waren. Ik denk ik dat ik wel iets langer door had kunnen gaan, maar ik wilde het blijkbaar niet graag genoeg.

De uitslag

Al met al denk ik dat een goede overall score heb gehaald. Na de lunch –spaghetti Bolognese- wordt de uitslag bekendgemaakt.

“We hebben niet alleen gelet op scores, maar ook op leeftijd en de rol die je zou krijgen binnen het team. Er zijn veel minder dames geselecteerd dan ik had verwacht. De zeven namen die ik noem gaan door naar de volgende ronde.”

Ik behoor niet tot de zeven geselecteerde meiden. Rebecca is ook niet geselecteerd. Eén van de andere deelneemsters vertelt dat leeftijd een grote bepalende factor was geweest. De NRB is op zoek naar meiden tot 25 jaar en ik word deze zomer dertig. Zou dat het geweest zijn of was ik gewoon niet goed genoeg? Ik zal het waarschijnlijk nooit te weten komen, maar een beetje wrang voelt het wel.

Ultimate Frisbee!

Rebecca en ik gaan snel haar huis om onze frisbeeshirts op te halen. In Utrecht wordt een oefenwedstrijd ultimate frisbee gespeeld: Rebecca’s team uit Groningen tegen mijn team uit Utrecht. We zijn net op tijd om mee te doen. ’s Avonds eten we met een aantal spelers van Groningen en Utrecht bij de ‘grootste frisbeefamilie van Nederland’. We kijken naar de wedstrijd van Arantxa Rus op Roland Garos, terwijl Rebecca en ik stoere verhalen vertellen over de selectiedag!

De teleurstelling maakt al snel plaats voor opluchting. Het was een mooie ervaring, maar we beseffen dat het frisbeewereldje ‘ons wereldje’ is en dat we de leukste sport van de wereld eigenlijk al gevonden hebben!

(c) Shesports.nl

Lees ook:

Frisbee of Rugby?

Politica en (top)sporter