Na uitgebreid overleg met familie, vrienden, trainer Rob, Lornah (Kiplagat, red.), Hugo en Pieter werd het wilde idee een heus plan en ondertussen zijn de eerste stappen gezet: mijn huurcontract beëindigd, mijn baan als promovenda opgezegd en mijn ticket geboekt.

Nog zes maanden in Nederland, can’t wait to go back! Om te lopen. Maar niet alleen om te lopen. Ook om te genieten van de Keniaanse magie.

Uitzonderlijk talent

De plaats Iten in Kenia wordt gezien als dé broedplaats voor uitzonderlijk getalenteerde lopers. Er bestaan tal van theorieën waarom juist dit kleine dorpje in Kenia bron is van zoveel loopwonders.

De hoogte, het dieet en de training die al van jongs af aan begint door kilometers te lopen, zijn de meest voor de hand liggende factoren. Maar ik geloof dat het meer is. Een synergie van ontelbaar veel dingen, sommige duidelijk benoembaar, andere ongrijpbaar en alleen te begrijpen door hier te zijn en het zelf te beleven.

Keniaanse magie

Ik ben het Keniaanse magie gaan noemen. Ik was het thuis weer vergeten. In Nederland is het alleen een herinnering aan iets fijns maar zodra ik het vliegtuig uitstapte in Eldoret wist ik het weer.

Keniaanse magie. Het zijn de dieprode ‘dirttracks’, hard genoeg om er niet in weg te zakken maar zacht genoeg om de klappen van elke pas op te vangen. Ontelbaar zijn het er. Altijd een nieuwe route om te lopen, te verdwalen. Langs ronde, rieten Kalenji-hutten. Langs kleine meertjes, enorme maïsvelden of juist omringd door bomen. Nooit vlak, maar alleen in gradaties van heel steil tot extreem steil.

Nooit alleen lopen

Keniaanse magie. Het zijn de mensen.

De eerste keer in Kenia moest ik mijn familie beloven om nooit alleen te lopen. Die belofte moest ik meteen breken. Of eigenlijk ook weer niet. Waar je ook loopt zijn er mensen, medelopers, kinderen die me volgens mij al van kilometers ver ruiken. Lachend en roepend komen ze aangerend om netjes in een rij langs de kant van de weg me te zien passeren. Of om doodleuk kilometers mee lopen. Op slippers! Blote voeten kan ook.

Ik vraag me vaak af wat ze nu écht van me vinden. Als ik tijdens een heuvelsprinttraining wat met ze dol doen ze enthousiast mee en lopen me er makkelijk uit. Maar als ik iets te dichtbij kom rennen ze gillend de bosjes in. Toch best eng, zo’n muzungu.

Geloof in eigen kunnen

Keniaanse magie. Het is het geloof in eigen kunnen. Wat een sfeer creëert waarin niet status of eer de belangrijkste bestaansreden is maar een enorm geloof in jezelf. Geen twijfel of je tot iets in staat bent. Hard werken, je best doen. Zo simpel is het. Ze worden allemaal wereldkampioen. En zo onrealistisch is dat niet.

Niet zelden komt er een verdraaid bekend gezicht langsrennen, of mooier: zweven. Mijn eerste dag, stond ik ineens oog in oog met Linet Masai. Maar dat had net zo goed Vivian Cheriyot of Samuel Wanjuri kunnen zijn. Er lijkt hier iets in de lucht te zweven waardoor iedereen zich een kampioen voelt, wil excelleren. Niet door jezelf centraal te stellen, maar het juist samen te doen. De kracht van de groep. Elkaar uitdagen, aansturen en oppeppen. Elkaar door die zware training helpen, volgende keer ben jij de sterkste.

Droom die uitkomt

Om daar straks een klein beetje deel van uit te mogen maken is een droom die uitkomt.

In Kenia zal ik natuurlijk lopen en hoop ik als loper wat stappen te kunnen maken. Maar ik zal mijn werk als freelance schrijver en voedingscoach ook blijven doen. Daarnaast onderzoek ik de mogelijkheid om voor het Juliuscentrum een project op te zetten op het gebied van global health en onderwijs. Mocht ik ook iets voor jou kunnen betekenen in Kenia, let me know!

Shesports wenst je heel veel succes toe. We zullen je enorm missen!

(c) Shesports.nl