Ik ben eigenlijk nog herstellende van een griepje, maar zolang je er niet bij neervalt, moet je vooral blijven sporten. Om 10 uur ‘s ochtends zitten we onder een strakblauwe hemel in onze Moos. We roeien in een rustig tempo naar de start bij het NEMO.

Voorbereiding

Aangekomen bij de start, begint de routine van een roeiwedstrijd met een kopje koffie, een banaantje, krentenbol of ‘dextrootje’, een toiletbezoek met een potje Vaseline tegen de blaren, handdoekjes vasttapen aan de zitbankjes, voetensteuntjes goed instellen; het is één en al bedrijvigheid met zo’n 140 sloepen in het water. Iedereen zorgt op zijn manier dat tijdens het roeien alles voor handen is. De mannensloep heeft zelfs sportdrankjes en bananen aan de boot getaped (zie foto).

Om 11.28 is onze start. We roeien een beetje in, en wachten. Nog vier minuten. Nog twee minuten. De startlijn is vrij. Samen met nog drie sloepen wachten we op het startschot. Onze nieuwe starttactiek helpt. Twee lange slagen zodat de sloep goed door het water wordt getrokken, en dan voor de snelheid vijf korte slagen, daarna verlengen en in een soepel ritme komen.

Als eerste weg

We schieten als eerste weg, als eerste onder de brug door en als eerste het IJ op. We halen op het IJ de eerste sloepen al in, en worden aangemoedigd door vrienden in een motorsloep die ons de hele weg volgen over het water.

Onder de Piet Hein Tunnel door, via het Lozingskanaal, via de Amstel, langs de Amstelkade en Stadionkade naar het Olympisch Stadion. Het verste punt van de race. We zijn dan net over de helft. De lucht is nog steeds strakblauw en shirts gaan uit tijdens de korte drinkpauzes onderweg. We drinken om het half uur en om de beurt. Het ritme zit er goed in en het inhalen van de vele boten geeft moed. De Schinkel nog af en dan zijn we bij het laatste en mooiste gedeelte: roeien door het centrum van Amsterdam.

Herensloep ingehaald

We halen sloepen in onder bruggen en roeien knetterhard een herensloep voorbij als we de Amstel over moeten steken. We worden een beetje uit onze eigen wereld gehaald door alle toeschouwers op de bruggen. Het geeft zoveel energie, al die juichende mensen.

We persen er nog de laatste beetjes kracht uit, kunnen nauwelijks meer versnellen, maar halen op het laatste stuk toch nog twee sloepen in. We worden over de finish geschreeuwd, twee uur en 57 minuten nadat we zijn gestart!

Vierde Grachtenrace

Ik heb geen stem meer over, gelukkig nergens blaren, en nauwelijks spierpijn en ik ben vooral trots, zo trots! Voor het eerst in jaren roeiden we binnen de drie uur en zagen we de dag erna dat we op een 26ste plek zijn geëindigd.

Wie weet zet ik nog eens een vierde Grachtenrace achter mijn naam…wel weer met zon graag.

(c) Shesports.nl

Lees ook:

Hester doet mee aan sloepenrace

Klik de op de foto voor een vergroting.