De Tour for Life werd dit jaar voor de tweede keer gehouden. Om een idee te geven: we waren met 410 renners, 100 ploegleiders en 130 vrijwilligers! Mijn team de Ciclistas was het enige volledige damesteam dat dit jaar meedeed.

Ciclistas

Met het prachtige startnummer -1- aan mijn stuur, startte ik en de negen andere Ciclistas op zondag 29 augustus om 7.30 uur in Badonecchia (Italië) voor de eerste etappe en in mijn geval ook voor mijn eerste echte bergen. Met 2 graden boven het vriespunt was het ijskoud.

Bij checkpoint 1 hadden we gelijk de eerste tegenslag als team: van een van ons brak de achtervork. Gelukkig mochten we van een ander team een reservefiets lenen.

Sneeuw

De bergen vielen helemaal niet tegen: niet op de eerste dag (125 km) met onder andere de Lautaret en L’Alpe d’ Huez, en ook niet op dag 2: over 160 kilometer van Bourg d’Oisans naar Lathuile over de Croix de Fer (mist en een beetje sneeuw!), Col de la Madeleine en de Col de Tamié.

Ook de dagen hierna genoot ik van het prachtige uitzicht, de aanmoedigingen, het fietsen en het zonnetje. Vooral dag 3 (160 km) via het Meer van Annecy, een stukje Zwitserland, het meer van Genève en de Col de la Faucille was super. Mijn benen hielden het goed en met een roze vriendje (Ibuprofen) op zijn tijd werkte ook mijn geblesseerde onderrug best mee.

Tentenkamp

Iedere nacht sliepen we op een andere camping waar dan een heel Tour for Life kampement was opgezet en waar je zelf alleen maar je eigen (bij voorkeur -2 seconden- Decathlon) tent hoefde op te ‘zetten’ (let op: opzetten is makkelijk, opvouwen vergt enige oefening...) en in de rijen voor de immer populaire toiletten en de douches hoefden te gaan staan. Om 21 uur was dan de briefing in de centrale tent en daarna vlug naar bed, want om 5.45 uur ging de wekker alweer.

Ernstige blessure

Ik had nog nooit zuidelijker dan Limburg gefietst en hoewel mijn trainingen me goed hadden voorbereid, is het lastig om te leren dalen op de Cauberg.. Dit brak me helaas op: mijn Tour for Life eindigde op 2 september (etappe 5) in de Vogezen: ergens na de Hohneck en de Col la Schlucht vloog ik uit de bocht. Terwijl ik door de lucht vloog dacht ik al: “F#^&*%!, dit gaat niet goed”.

Twee uur later pikten mijn ploegleiders me op uit het ziekenhuisje in Gerardmer. Totale schade: gebroken sleutelbeen, gekneusde ribben en een dik bovenbeen. Mijn fiets had echter geen schrammetje, tot mijn grote vreugde en opluchting. De volgende dagen hinkte ik mee in de ploegleiderswagen en met de TV-crew.

Tranen

Ik ging los op het eindfeest en liet een traantje van pure frustratie en teleurstelling op de Cauberg bij de aankomst op 5 september. Want die was echt waanzinnig: familie en bekenden rijen dik en de ploegen die over de hele breedte van de weg naar boven fietsten.

Nog een keer?

Zou ik de Tour for Life volgend jaar opnieuw willen fietsen? Daarop is mijn antwoord toch ‘Nee!’. Het als team verzamelen van 27.031 euro is een hele opgave, maar belangrijker nog is dat ondanks mijn valpartij het een onwijs gave week was. Dan kan een volgende editie alleen maar tegenvallen!

Dames die meer willen weten over deelname aan de Tourforlife en de voorbereiding daarop mogen altijd contact met me opnemen via gemma@ciclistas.nl

(c) Shesports.nl

Lees ook:

Twaalf ciclistas naar Tour for Life

Ciclistas op vrijmarkt