Alleen naar Rome fietsen, Franse rotswanden beklimmen, bobsleeën, afdalen door een rivierkloof in de Pyreneeën (met gids, dat wel), nachtmountainbiken. Ondanks mijn pijnlijke blaas van angst en de vraag ‘waarom in godsnaam?’, wordt het lijstje steeds langer.

Pardon?!

Ik leer steeds vaker ‘dat soort mensen’ kennen, word meegevraagd, bouw zelfs een náám op. Dus als de hoogste commerciële bungeejumpbrug ter wereld op de planning staat tijdens een Zuid-Afrikareis, vinden mijn reisgenoten: ‘Echt iets voor jou!’ Pardon?! Oké, grenzen vervagen. Maar over een rand de afgrond tegemoet? Volkomen onnatuurlijk. Ik kan geen bevredigend antwoord op de vraag ‘Waarom?’ bedenken, dus laat in het midden of ik ga.

213 meter

Op de bewuste dag nemen mijn zenuwen exponentieel toe. Bij de Bloukrans Brug – over een 213 meter diepe, groene kloof nabij Plettenberg Bay aan de kust – wordt de druk opgevoerd. Je moet nú beslissen, want de toeschouwers blijven achter op de rand van de kloof. ‘Nee’, besluit ik.

Maar de twijfel blijft. Gek: ik wil op die rand staan. Er is al betaald, ik kan altijd nog afhaken. Een man gaat ons voor over de ‘bridge walk’, een omheind roostertje boven het ravijn, naar het midden van de brug. Twee andere springers gaan. Een gil die wegsterft. Mijn zenuwen vernauwen mijn blik tot een smalle tunnel. Iemand vraagt waarom ik twijfel. ‘Er komt nooit een beter moment dan dit.’ Het is de instructeur die de tel van zijn sprongen is kwijtgeraakt en reclame maakt voor achterwaarts en mét crossfietsje... Ik, wijfelend: ‘Oké dan.’

‘Bizaaaaaaaaaaaaaar!’

Ik bied gedwee mijn enkels aan voor de bevestiging. Laat me meevoeren. Kreun nog: ‘Als ik nee zeg, niet duwen!’ – maar ze tellen al af, houden mijn armen gespreid, buigen subtiel mee naar voren. Kiezen is geschiedenis. Gierend gevoel in mijn buik, razende wind om mijn oren, onbegrip, vijf seconden lang. Dan totale stilte op het dode punt. Ik zweef in het luchtledige. Een geruisloze glimlach speelt om mijn lippen. Ik suis weer omhoog. Mijn bewustzijn heeft me weer ingehaald, ik schreeuw de longen uit mijn lijf. ‘Bizaaaaaaaaaaaaaar!’

Ik wil het weten!

Met een stijve glimlach om mijn lippen – stuiterend – tik ik een sms aan mijn ouders: Ik ben gestoord! Ik heb het gedaan! Hun droge antwoord: ach, dat wisten we toch. Ik realiseer me plotseling iets. Er is iets sterker dan mijn angst. Het willen weten!

(c) Shesports.nl