Pak een willekeurige foto van het Nederlands waterpoloteam dat goud won tijdens de Olympische Spelen en Peking. De dame met de gekste pose en grootste lach is Simone. De sympathieke Utrechtse arriveert in haar trainingsoutfit op de afgesproken locatie. “Sorry, ik kom net van de fysio. Jullie gaan vandaag toch geen foto’s van me maken hè?”

Judo en voetbal

Simone’s sportcarrière begon met turnen. Kort daarna werd ze lid van een judovereniging. “Dat ging erg goed, ik vond het ook een leuke sport. Ik zat zelfs in de selectie en mocht extra trainingen volgen.” Pas toen de jonge Simone op twaalfjarige leeftijd last kreeg van groeipijnen kwam ze in aanraking met waterpolo. “De dokter raadde aan om te gaan zwemmen. Het Krommerijn zwembad was niet ver van mijn huis, dus ik besloot lid te worden van de club. De waterpoloteams van UZSC trainden in hetzelfde zwembad. Ik werd uitgenodigd om een keer deel te nemen aan een jeugdtraining.”

Simone was een actief en fysiek kind. Voetbal was één van haar favoriete bezigheden. Na schooltijd ging ze met een vast clubje voetballen of ‘tienen’. Ze was altijd buiten te vinden waar ze voetbalde of aan het ravotten was met de jongens uit de buurt. De fysieke sport waterpolo beviel haar wel. “Ik kon mijn energie er helemaal in kwijt, je werd er goed moe van!”

Tussen de jongens

Op jonge leeftijd speelde de waterpoloster tussen de jongens. Haar talent bleef niet onopgemerkt. “Ik was vaak het enige meisje. De tegenstanders zeiden weleens gekscherend: ik ga wel bij dat meisje. Ze dachten dat ze het dan makkelijk zouden krijgen, maar daar kregen ze al snel spijt van.” Op veertienjarige leeftijd werd ze geselecteerd voor het eerste damesteam van UZSC en mocht ze uitkomen in de landelijke eerste klasse. “Het ging allemaal heel snel in die tijd. Ik speelde met vrouwen die twee keer zou oud waren. Door het hoge niveau werd ik snel beter. Ik werd geselecteerd voor de jeugdselecties van Oranje en toen ik achttien was maakte in de stap naar de Eredivisie. Ik ruilde mijn oude club in voor Brandenburg uit Bilthoven.”

Oranje en de Olympische Spelen

Kort daarna maakte Koot haar debuut in het ‘echte Oranje’. Het Nederlands team was in voorbereiding op de Olympische Spelen van Sydney in 2000. Hier stond waterpolo voor vrouwen voor het eerst op het Olympisch programma. Simone werd geselecteerd als reservespeelster in Nederland. Wanneer één van haar teamgenoten zou uitvallen met een blessure dan zou Simone haar plaats innemen. “Ik werd niet opgeroepen, maar ik had wel met de Olympische selectie mogen trainen. Ik leerde enorm veel. Vanaf dat moment wist ik: meedoen aan de Olympische Spelen is mijn ultieme doel.”

De Olympische Spelen hadden iets magisch voor Simone: “De Olympische Spelen zijn groots. Tijdens dit evenement komen de beste atleten van alle sporten bij elkaar. Ik vond het prachtig, ik houd namelijk van bijna alle sporten! Het is veel groter en belangrijker dan een EK of WK. Er is meer publiek aanwezig en ook de media schenken meer aandacht aan de Spelen.”

Heupoperatie

Momenteel is Simone herstellende van een heupoperatie. Anderhalf jaar voor de Spelen van 2008 werd ontdekt dat ze last had van heupdysplasie, een aangeboren afwijking aan haar heupen. “Mijn heupbeen paste niet goed in de kom. Dat verklaarde meteen waarom ik vaak last had van mijn bovenbeenspieren en rug.”

Hoewel de arts adviseerde direct te opereren besloot ze de operatie uit te stellen tot kort na de Spelen. Het bleek de juiste beslissing: Simone werd geselecteerd voor het Olympische team, behaalde goud en werd in 2008 verkozen tot sportvrouw van het jaar van de stad Utrecht. In september 2008 ging Simone onder het mes. “Mijn botten werden op drie punten gebroken en moesten weer helemaal opnieuw groeien. De revalidatie duurde ruim veertien maanden.”

Genieten van topsport

“Tijdens de revalidatie ga je elke dag met kleine stapjes vooruit. Je verlegt elke dag je grenzen. Ik had ook kunnen stoppen na mijn operatie, ik heb het hoogst haalbare bereikt, maar er valt nog zoveel te behalen en bereiken. Ik wil met mijn club internationale successen boeken. Afgezien van de gouden medaille hebben we met het Nederlands team nooit echt internationale successen kunnen boeken. Ik zou bijvoorbeeld ook nog graag een keer wereldkampioen willen worden. Daar heb ik wel een lange revalidatie voor over.” Simone houdt van het leven als topsporter. “Het past bij mij. Ik voel me bevoorrecht als ik mag trainen, terwijl iemand anders naar zijn of haar werk gaat. Ik wil er nog zo lang mogelijk van kunnen genieten. ”

Video

Bekijk de huldiging van de waterpolodames in het Holland Heineken House. De dame die als eerste crowsurft is Simone.

(c) Shesports.nl

Lees het hele verhaal in http://www.vlifemagazine.nl