Ik was 21 jaar, al een goede week onderweg, een beetje gewend aan het idee van zes-weken-alleen en had die ochtend de grootste uitdaging op mijn tocht getrotseerd: de hoogste pas van Oostenrijk. Vooraf wist ik totaal niet of ik zoiets kon, maar ik dacht: niet geschoten is altijd mis! En verdomd, na vier uur keihard doortrappen stond ik bovenop de koude berg trots als een pauw te rillen als een rietje. Ik was er! Helemaal op eigen kracht. Hierna zou er niets meer zijn dat ik níet aankon. Zo voelde het tenminste.

In die onoverwinnelijke roes bereikte ik die avond de camping in het groene dal achter de pas. Het zag er gezellig uit, gezinnen in De Waard Tenten en bergwandelaars in kleine koepeltentjes aan de voet van een leuk plaatsje met een oud kerkje, tussen hoge, steile wanden. Mijn oog viel gelijk op een groepje van vijf jongens die bezig waren hun tent op te zetten. Ze hadden grote rugzakken op, klimtouwen over hun schouders en bergschoenen aan. In mezelf maakte ik een huppelpasje: wauw, stoere gasten! Ik besloot, puur voor de – eventuele – gezelligheid, mijn tent op hetzelfde veldje te parkeren.

 

"Ik vergat van verlegenheid bijna hoe machtig ik me amper een uur eerder nog had gevoeld."
 

Na een douche werd er gelukkig snel een biertje op mijn tent geworpen. De vijf klimmers hadden mij ook opgemerkt. Ik vergat van verlegenheid bijna hoe machtig ik me amper een uur eerder nog had gevoeld. Maar toen ze vroegen wat ik aan het doen was, wist ik het weer: ,,Ehm, ik fiets naar Rome.” Dat maakte wel indruk. Vooral één van hen, gekleed in een rode fleechetrui, was geïnteresseerd. Hij bleek geograaf, en zag er precies zo uit als ik me de hoofdpersoon uit Nooit meer slapen van W.F. Hermans had voorgesteld. Gebarsten lippen van de zon hoog in de bergen. Bruin gezicht. Zijn haar stond alle kanten uit, maar daaronder keken twee lieve bruine ogen me aan. Hij wilde net als ik altijd al naar het oerwoud in Brazilië.

Niet dat dat iets met me deed natúúrlijk, ik was helemaal niet op zoek naar een vriendje! Ik vond deze vijf jongens gewoon superaardig. Ik mocht met ze mee-eten. Zij waren in een jubelstemming en hadden tassen vol boodschappen gedaan in het dorp, omdat ze in de bergen een week op roggenbrood hadden geteerd en nu ‘kilo’s waren afgevallen’. Het was zo leuk dat ik de volgende ochtend bij het ontbijt ook nódig moest helpen bij het oppeuzelen van de voedselvoorraad.

 

"Dus daar bleef het bij. Dacht ik."

En dat was het dan. Zij zouden naar hun huis in Nederland liften. We wisselden geen adressen uit. Alleen één jongen – niet die leuke geograaf met de rode trui – had mijn nummer; hij wilde nog wel eens weten hoe mijn tocht was afgelopen. Dus daar bleef het bij. Dacht ik.

Drie uur fietsen later: mijn maag knort. Net als ik besluit te stoppen voor een boterham, zie ik ze zitten. Twee van de vijf jongens. Eén van de twee is die Leuke Geograaf. De ander kijkt veelbetekenend en zegt snel: ,,Ehm, zal ik even koffie halen bij het tankstation? Dan eten we gezellig samen.” De geograaf en ik kijken elkaar verlegen aan. Het is al te laat. De vonk is al overgesprongen. Niets meer aan te doen. We wisselen telefoonnummers uit en zeggen er verder niets over. Op de fiets fantaseer ik over ons tweeën, op de fiets, in Brazilië. Dan piept mijn telefoon: "Iets afspreken als je terug bent?”

Het is nu vijf jaar later. We hebben net samen een huis gekocht. In 2005 hebben we samen een drie maanden lange fietstocht gemaakt door Brazilië, Bolivia en Peru. Volgende week gaan we samen klimmen in Zwitserland. Er zijn heel veel vonken overgesprongen!

© Shesports.nl