Ik had me ingeschreven voor de kwalificaties van Snowfever, dé freeridewedstrijd van Oostenrijk. Geen geprepareerde piste, een vooraf vastgestelde route is er niet. Alleen de start en de finish staan vast.

’s Ochtends om 8u verzamelen we bij de lift. Ik ben één van de weinige dames. Van de organisatie krijgen we een geprinte foto van de berg, voor de wedstrijd krijgen we de kans om de afdaling te bezichtigen. We mogen alleen kijken, niet skiën. Mijn oog valt meteen op een mooie, niet al te steile route tussen de bomen door.

Koud en winderig

Aan de start ziet alles er anders uit. Zijn die twee bomen daar rechts de bomen waar ik tussendoor wil? De route is van bovenaf nauwelijks te zien, we kunnen hooguit de eerste 100m zien, de rest ligt onzichtbaar verscholen achter een heuvel. Ik mag pas als twee-na-laatste van start (56). Het is behoorlijk koud en winderig, maar het zicht is uitstekend. Om warm te blijven loop ik een aantal keren de bergtop op en weer naar beneden. Het uitzicht op de top is fantastisch.

'Trapped' in stijl couloir

Na 2,5u wachten mag ik van start. Na 100m blijkt de route die ik heb uitgekozen een andere route te zijn dan gepland. Ik kom in een stijl couloir (smalle doorgang tussen rotsen) terecht, waarbij de doorgang hooguit 4m breed is. Ik voel mijn benen nu al branden. Aan het einde loopt het couloir smal toe. De enige oplossing die ik zie ik de ski's te laten lopen en er rechtdoor doorheen te knallen. Het lukt, met een hoge snelheid kom ik in een open sneeuwveld terecht. Ik ben zo blij dat ik het couloir overleefd heb dat ik mijn concentratie verlies en val.

Mijzelf overtroffen

Snel doe ik mijn uitgeschoten ski weer aan. Ik wil verder skiën en de finish halen! Na twee meter val ik weer, het lijkt wel of alle spanning uit mijn lijf is verdwenen. Nog één keer raap ik alle moed bij elkaar, het laatste stukje ski ik op mijn gemakje uit. Ik slalom tussen boompjes door en ski zelfs nog over een bevroren beekje, maar dat boeit me niet meer zo. Ik wil gewoon zo snel mogelijk naar de finish!

Wow, na aankomst besef ik pas hoe heftig het was. Ik kijk naar de route die ik heb genomen en naar de route die ik gepland had te nemen. Wat een verschil! Had ik maar... maar eigenlijk ben ik ook wel heel trots dat ik het gered heb. Ik heb mezelf overtroffen door een stijl en smal couloir te overmeesteren, iets dat ik vooraf niet voor mogelijk had gehouden.

Bijkomen van de eerste keer

Of ik nog een keer meedoe? Ja! Zeker weten! Maar dan wel in een iets gemakkelijkere wedstrijd. Ik moest nu 450m overbruggen, de afstand van start naar finish was 900m. Bij de volgende wedstrijd gaat het om 275 hoogtemeters. Ook neem ik volgende keer een portofoon en een vriend mee die me van beneden kan vertellen hoe de afdaling eruit ziet. Maar voor nu doe ik het even rustig aan, eerst lekker bijkomen van deze unieke ‘eerste keer’.

Dit artikel verscheen eerder onder de titel "Mijn eerste keer.. Hard en heftig!' op wintersporters.nl

(c) Wintersporters.nl