Wat heb je gedaan?

“Mijn man Andreas (38) –oei, dat klinkt een beetje raar als pasgetrouwde vrouw- en ik zijn met onze mountainbikes van Lhasa naar Katmandu gefietst. In totaal hebben we 1100 kilometer afgelegd, waarbij we zeven passen van rond de 5000 meter gepasseerd zijn. In totaal hebben we 8600 hoogtemeter omhoog getrapt. De bagage werd vervoerd met een bagagewagen. We hebben gebruik gemaakt van een chauffeur en gids, want in Tibet mag je niet in je uppie reizen.”

Wilde je de wittebroodsweken niet doorbrengen op een ‘bounty-eiland’?

“Dat kunnen wij niet. Dan begint het bij mij na twee dagen luieren al te kriebelen. Ik moet altijd iets ondernemen. Ik zou dan gaan duiken, kitesurfen of zeilen, maar Andreas vindt dat maar niets. Hij is in een Noord-Italiaaans bergdorp geboren en heeft al sinds zijn geboorte een ‘scheve ondergrond’ onder zijn voeten. Hij kan niet zonder bergen. Kortom, wij zijn allebei heel actief. Als we samen iets ondernemen dan doen we dat het liefst in de bergen.”

Hoe kwam je op het idee om dit te gaan doen?

“Wij wonen nu zeven jaar in Zwitserland. De laatste jaren zijn wij veel op pad geweest met de mountainbikes, ski’s of met klimtouw. Onze achtertuin zijn de Zwitserse Alpen. We wilden iets actiefs doen, maar niet in de Alpen. Tijdens onze bruiloft in mei hebben we geld ingezameld voor een goed doel. We zochten een doel dat bij ons paste."

"We vonden via Hans Kammerlander een schoolproject in Nepal. We wilden deze school in Nepal bezoeken en tegelijkertijd iets actiefs doen in Tibet en Nepal. Je kunt er duizenden trekkings doen, maar met de mountainbike ben je sneller en zie je meer. We hadden het afgelopen jaar veel heftige wedstrijden in de Alpen gefietst. Met onze conditie en het opgebouwde ‘zitvlees’ zat het dus wel goed.”

Hoe heftig was het?

“Het was minder heftig dan we lazen in reisbeschrijvingen op internet. De meeste mensen jammeren over hoogteziekte en hoofdpijn. Ze moeten bepaalde stukken afleggen in de bezemwagen. Wij hebben eigenlijk geen problemen gehad; we hebben elke centimeter van de route zelf gefietst. Natuurlijk merk je in Lhasa (3600m) dat je op hoogte bent. Je begint al te hijgen als je met je bagage drie trappen oploopt naar je hotelkamer. Maar die eerste dagen loop je bewust wat langzamer en ga je op je gemakje de Tibetaanse kloosters bekijken. In slakkentempo wen je het snelste aan de hoogte."

"Uiteindelijk hebben we alleen de eerste twee fietsdagen een heel lichte hoofdpijn ervaren. De eerste fietsdag moesten we 250 hoogtemeters maken. De tweede dag was meteen heftig; we maakten een tocht van bijna 100 kilometers en legden 1280 hoogtemeters af. We bereikten de eerste pas op 4850 meter boven zeeniveau.”

Wat was het meeste bijzondere moment van de reis?

“Dat was toen de Mount Everest in zicht kwam. Ik had een boek van Hans Kammerlander bij me. Hij is één van de beste alpinisten ter wereld en heeft elf bergen hoger dan 8000m beklommen. Ik was de dag voor wij het Mount Everest basecamp bereikten, midden in het verhaal over zijn expeditie naar de Mount Everest. Toen de Mount Everest in zicht kwam, kon ik me het hele verhaal écht voorstellen. Toen we langzaam omhoog fietsten stak er een snijdende wind op. Tegenwind natuurlijk! Over deze wind had Hans Kammerlander ook geschreven. Deze wind was al heel gemeen op 5250 meter. De hele nacht heeft het geschud aan ons tentje. Ik besefte me dat het een uitputtingslag moet zijn om als alpinist met deze wind naar de top klimmen.”

(c) Shesports.nl